woensdag 17 januari 2018

Eeh, ik snap het niet, zou je..


Een tijdje geleden kocht ik een nieuwe telefoon, daar heb 
ik lang over geaarzeld want ik had er natuurlijk al eentje.
Die deed het nog soort van, ik kon er nog mee bellen
maar het toetstenbordje kwam niet meer altijd tevoorschijn,
ik moest elke keer als ik het wilde gebruiken de telefoon
aan en en uit zetten en dan kon ik even typen, na een paar
maanden begon ik me daar toch aan te ergeren..
Ik hou helemaal niet van nieuwe apparaten, ik wil graag dat
alles hetzelfde blijft omdat ik dan precies weet hoe het werkt.
Bovendien heb ik geen idee hoe je er apps enzo opzet,
ook vroeg ik me serieus af hoe mijn nieuwe telefoon zou weten
wat mijn nummer is, echt waar (het is iets met een simkaartje
wat je er in doet, weet ik nu) dat soort dingen dus.
Dus nu heb ik een nieuwe, die in de ogen van anderen alweer
een oude is, maar dat terzijde, ik ben er blij mee.


Het leuke van de nieuwe telefoon is is dat ik er heel 
goed foto's mee kan nemen (hoewel ik deze foto ooit met
mijn camera nam in Oostenrijk) die zelfs groot genoeg
zijn om op mijn blog te zetten, met mijn vorige telefoon
werden het hele blokkerige, onscherpe foto's.
Hoewel ik in aanvang geen idee had hoe ik mijn 
telefoon-foto's op mijn pc moest krijgen (och hemel ;-)
Gelukkig woon ik naast mijn nichtje Guusje, die bijzonder
goed is in eerste hulp bij telefoon onwetendheid, dus zette ze
Dropbox op mijn telefoon, liet me zien hoe ik de foto's
kon uploaden en ja hoor als bij een wonder staan ze nu 
ook op mijn computer, de techniek staat voor niks of moet
ik zeggen; waar zou ik zijn zonder Guusje?
Ze installeert apps, lost allerlei vragen en onhandigheden
met de techniek zo op, en ze bespaart mij een hoop frustratie.
In plaats van overal mijn camera mee naar toe te zeulen,
heb ik nu enkel mijn telefoon in mijn tas, zo handig,
en zo hip ook, oh haha ;-)

Ik wens je een fijne dag, het wordt onstuimig weer,
dus zuidwester op en regenlaarzen aan!
-X-

dinsdag 16 januari 2018

Pom pom pom..


Na alle berichtjes over de ingewikkelde dingen van het
leven dacht ik dat het misschien tijd was voor een
klein vrolijk luchtigheidje, zoals een pompon..
Of meerdere natuurlijk want je maakt ze zo deze van
restjes vilt, en mocht je geen restjes hebben, dan kan je 
altijd nog wat velletjes, heet dat zo? of stukjes kopen.
Als je geluk hebt is er misschien op de markt in de plaats
waar je woon wel zo'n ouderwets gezellige fournituren kraam.
Hier in Noord op de markt niet, heel jammer, maar ach..

Deze komt uit mijn boek Lov-ing Wool, maar omdat lang
niet iedereen dat heeft, dacht ik dat het misschien 
leuk was om het hier te plaatsen..

Ik wens je een fijne dag, wat een guur, donker en winderig
weer, perfect om wat te knutselen aan de keukentafel.

-X-

maandag 15 januari 2018

Het is beter zo, denk je niet?


Eigenlijk heb ik me een beetje verslapen, maar het was
nog zo donker en zo warm in bed en omdat ik al een
paar dagen geen bericht schreef toch maar eentje..
Ik was gebleven bij het verhaal over mijn moeder,
natuurlijk vonden wij enkele relativerende woorden.
Maar misschien spraken we ze ook wel om het gevoel
van droefheid wat te overstemmen, want ik had met haar 
te doen hoewel ze alles gewillig onderging..
Ik was er voornamelijk bang voor dat ze ineens in de 
auto op weg naar de nieuwe plek zou zeggen; breng mij 
maar naar huis, maar dat deed ze gelukkig niet..


Wel gingen mijn broer en ik even naar het huis omdat
er nog wat dingetjes opgehaald moesten worden
Ze heeft nu een tijdelijke kamer, aanstaande vrijdag 
gaan wij er weer heen om haar definitieve kamer 
in te richten, dat doen we weer samen, zelfs mijn zus komt
uit Barcelona, waar ze woont, om te helpen..
Ik was natuurlijk al vaker in het lege huis geweest, leeg 
in de zin van dat er geen mensen zijn, alles, echt alles
staat precies zo als toen ze er nog woonde, wij hadden
enkel de bederfelijke dingen weggegooid.
Maar nu, in de wetenschap dat ze er nooit meer gaat
wonen maakt het huis met al zijn spullen, en dat zijn er 
nogal wat, tot een soort tijdscapsule, waarin de tijd
stil stond vanaf het moment dat ze wegging, alsof alles
vanaf dat moment bevroren was, hele rare sfeer..


Voor dit raampje hangen de gordijnen uit mijn jeugd,
ik vind het zo'n melancholisch beeld, maar dat terzijde..
Het huis wordt voorlopig niet verkocht, de buren houden
een oogje in het zeil en ook wij zullen er vaak zijn om
het op te ruimen, want ohoh..
Voor mijn moeder is het ook fijn om te weten dat het er
gewoon nog is, precies zoals het was, hoewel de kans dat
ze ooit terug zal keren verwaarloosbaar is.
Ze is beter verzorgd waar ze nu is en dat is wat wij de hele
dag tegen elkaar zeiden; het is toch echt beter zo,
stel je voor dat we haar alleen in het huis hadden moeten
achterlaten, wat zou er wel niet kunnen gebeuren,
nee, dit is veel fijner, we deden er goed aan, al deze
woorden als een plaat waarvan de naald in dezelfde 
groef blijft hangen, steeds weer opnieuw dezelfde woorden
ook toen we laat in de avond weg naar huis reden.
Misschien was het wel om het beeld van mijn moeder,
die in elkaar gedoken in haar nieuwe kamer zat en die met een 
klein stemmetje bedankt zegt en kom je gauw weer
zo snel mogelijk te vergeten (wat natuurlijk niet lukt)
en een soort van goed gevoel te hebben over deze dag.

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 10 januari 2018

Thuis


Deze foto's nam ik in de tuin van mijn moeder, eentje
ervan op dat laatste dag dat ze thuis was, bij toeval en
gelukkig was ik daar, het was een fijne dag.
Natuurlijk wisten we dat toen niet, dat ze na die dag niet
meer thuis zou komen, dat is altijd zo met onverwachte
laatste dagen dat je niet weet dat het daarna nooit 
meer hetzelfde zal zijn en gelukkig maar..
Morgen vertrekken mijn broer en ik in alle vroegte om
mijn moeder na een verblijf van maanden in het ziekenhuis
naar een nieuwe plek te brengen en daar zie ik tegen op.
Ik kan me zo ongeveer voorstellen hoe zij zicht voelt,
ik heb ook wel eens een onverwachte laatste dag 
(of in ieder geval een laatste dag waarop ik 
dacht dat alles normaal was) gehad in een huis en 
op een plek waar ik dacht altijd te zullen blijven..


Ook ik weet hoe het is als een ander besluit dat je je geliefde
huis moet verlaten, hoewel het bij mij natuurlijk een hele andere
situatie was, ik kon het huis alleen niet betalen dus ik moest
wel gaan, maar ik weet hoe moeilijk dat is.
Ook weet ik dat je je de beslissing eigen probeert te maken,
dat je probeert te denken het is beter zo, maar oh zo ingewikkeld.
Het doet mij pijn dat ik dat nu, gelukkig niet alleen, heb 
besloten voor haar of beter gezegd op aan heb gedrongen
om niet meer terug te gaan naar huis, ook al heeft
mijn moeder daar uiteindelijk mee ingestemd.
(er zijn keuzes die helemaal geen keuze zijn)


Onnodig te zeggen dat ik morgenochtend niet zal bloggen,
ik ben dan al uren op weg naar het zuiden, om mijn
moeder op te halen en vervolgens weer weg te brengen.
Gelukkig ga ik samen met mijn broer, ik moet er niet 
aan denken dat ik dit alleen had moeten doen.
Of zoals ik tegen mijn broer zei; dan kunnen we nog een
relativerend woord tot elkaar spreken, hoewel ik op
dit moment niet zou kunnen bedenken wat dit woord zal zijn.
Maar ik hoop dat het morgen naar bovenkomt, op de dag
 dat we mijn moeder naar haar nieuwe plek brengen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 9 januari 2018

Oneffenheidje


En oh, nu vergat ik helemaal om een foto bij mijn
vorige post te zetten van het kussen toen het af was.
In volle glorie zullen we maar zeggen, haha.
Gisteren zette ik het in de webshop, ik heb daar altijd
weinig of misschien wel geen enkele verwachting van,
in de zin dat iemand het zou willen kopen..
Maar het was echt binnen 10 minuten verkocht, ik kijk dan
altijd een paar keer en dan denk ik, het staat er echt.
En elke keer als ik iets zelfgemaakts (ah rood streepje
eronder dan is het vast geen woord, maar ik gebruik het toch)
verkoop, ben ik bijzonder blij verheugd maar ik hoop ook
meteen dat ze het mooi zal vinden..
En dan check ik nogmaals of het wel netjes genoeg is,
(oh echt, waar zijn die brei-elfen) en verzin al allerlei
uitvluchten voor het geval ik een oneffenheidje ontdek..
Sorry, je kocht het kussen, maar er viel koffie over/
ik liet het vallen en toen brak het, oh nee dat kan niet/
de kat van de buren gebruikte het als krabkussen, dus ik
zal je geld terugstorten, het spijt me heel erg..
Maar meestal valt het mee want ik controleerde 
het natuurlijk al vele malen voordat ik het in 
het winkeltje zette en stuur ik het gewoon op..


Soms blijven er ook dingen over, in het winkeltje,
zoals de wanten, uk verkocht er heel erg veel, maar
ik werd daar iets te enthousiast van en ik haakte maar 
door en door, en nu heb ik een aantal paar over.
Het zou best kunnen dat ze alsnog verkocht worden,
er staat nog een gure wind, ondanks het feit dat ik de
eerst narcissen al zag in het park is de lente nog ver weg.
Daarom geef ik een paar weg, je kan kiezen tussen de grijze
of de roze maar natuurlijk mag je ook even in het 
winkeltje kijken of je een paar ziet wat je veel mooier vind.
Het zou kunnen dat je favoriete paar verkocht is, 
dat hoop ik natuurlijk ;-)

Enfin, laat een reactie achter als je graag een paar 
warme handjes zou willen winnen, ik geef ze weg op 
vrijdag, je mag ook op Instagram reageren.

Ik wens je een fijne dag, ik ga het kussen inpakken,
nadat ik nogmaals heb gekeken of.... nee, gewoon 
hup in een doos met dat kussen.
-X-

maandag 8 januari 2018

Brei-elfen


Een tijdje geleden breide ik een kussen, of eigenlijk
was het een lap dat een kussen moest worden.
Ik heb heel veel restjes wol, allemaal van die mini-
bolletjes die te klein zijn om iets van te maken maar
voor een streepjes kussen zijn ze perfect..
Dat breien vind ik echt heel fijn om te doen, het enige 
met dat steeds wisselen van kleur is dat de zijkanten zo 
los worden, pas toen ik het kussen af had las ik in
een oud breiboek hoe het eigenlijk moet..
Als je aan het einde van een rij bent, brei je de laatste 
steek samen met de nieuwe kleur, in de volgende rij,
brei je alleen de steek van die nieuwe kleur en trek je de
draad aan, zo voorkom je al die losse steken.
(ik doe altijd maar wat maar soms is er een hele
handige oplossing voorhanden, haha)
Dit is meteen de tip voor het breien van streepjes..
(zoals je begrepen hebt kwam ik er zelf niet op
maar ja, je kunt niet alles weten, toch?)


Ook hoor ik wel eens, bijvoorbeeld op Instagram,
dat de kleurkeuze zo mooi is en dat ze dat niet kunnen,
dat is natuurlijk niet waar, je neemt gewoon een mandje
met restjes en als het er bij elkaar mooi uit ziet,
komt het goed, doe het gewoon op gevoel..
Maar goed, dat breien is heerlijk maar er komt een 
moment dat het af is, dat vind ik altijd jammer..
want dan moet je het in elkaar gaan zetten,
je kan het natuurlijk ook weer in je wolmand gooien.
Wat ik best vaak doe en dan begin ik een nieuw breiwerk
 en vervolgens hoop ik  dat de kabouters of 
zoals je wilt, de brei-elfen het in elkaar zetten
maar bij mij is dat nog gebeurt, hoe hard ik ook hoopte,
of hoe lang ik ook wachtte..


Als het breiwerk dan een tijdje in de mand heeft
liggen wachten en elke keer als ik het zie denk ik oh ja,
dat moet nog in elkaar, en uiteindelijk begin ik er aan..
Het is een heel precies werkje en omdat ik er weinig 
geduld voor kan opbrengen moet ik het vele malen uithalen.
Dan gooi ik het weer terug in de mand om het later weer
eens te proberen, maar nu is het eindelijk af..
ik zal het in de webwinkel zetten want ik heb maar
een klein bankje en ik heb al een kussen..:-)

Samengevat; als je een streepjeskussen wil breien:
Maak een proeflapje, van bijvoorbeeld 20 steken
 reken vervolgens uit hoeveel steken je nodig hebt voor
een kussen, maak een mand vol met kleine bolletjes wol
die mooi bij elkaar passen naar jouw smaak.
Brei 1 rij recht, 1 rij averecht, volg de tip op zoals 
beschreven in dit bericht en brei..
Als het klaar is leg je het klaar voor de brei-elfen 
en dan heel hard hopen dat ze het voor je in elkaar zetten,
misschien werkt het bij jou wel, wie weet.
Zo niet, verzamel moed en zet het in elkaar..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 5 januari 2018

Bord


En natuurlijk ging het allemaal goed met de afspraak
die ik gisteren had, dat is meestal zo, als je ergens 
tegen op ziet blijkt dat vooral in je hoofd te zijn..
(Het lijkt wel een soort van feuilleton mijn blog,
misschien moet ik voortaan onder een post 
word vervolgd gaan zetten ;-)
Eerst fietste ik twee keer langs de wolwinkel en net op 
het moment dat ik dacht huh..het was toch hier..ergens..
(vleugje paniek, haha) zag ik hem toch, gelukkig..
De opdracht is dat ik een ontwerp maak voor het uithang
bord, ik had zo'n beeld van zo'n metalen bord, wat een 
beetje krakend in de wind heen en weer wappert, maar het 
wordt zo'n echt bord, met licht er in en zo..
Hoe leuk is dat, dat er straks ergens in de stad een tekening 
van mij aan een gevel hangt, dat wil zeggen als het mij 
allemaal lukt natuurlijk, ik moet het nog wel even doen.
Gisteren stuitte ik meteen al op mijn beperkingen, ik kan 
inmiddels best wat in Photoshop enzo maar zeker niet alles..
Gelukkig bood mijn nichtje Guusje een oplossing waar ik 
 helemaal niet aan dacht en van het weekend zal ik het afmaken.
Als ik het allemaal voor elkaar krijg zal ik een foto
 gaan maken, overdag, maar ook zeker in de avond,
als het oplicht aan de gevel van de wolwinkel,
stel je voor, ik heb er nu al zin in!

Ps. de foto is van een deken die ik maakte 
voor Lov-ing wool, patroon staat daar ook in.

Ik wens je een heel goed weekend
-X-

donderdag 4 januari 2018

Cirkel


Laatst las ik ergens dat ongeveer 70% van je dagelijkse 
gedachten negatief is, dat leek me wel heel erg veel,
maar als je er op let zou het toch wel kunnen kloppen.
De hele dag babbelt je hoofd maar voort, en heel vaak,
in ieder geval bij mij hoor ik ; dat kan ik niet, dat vind ik
niet leuk, ik heb er geen zin in, en zo maar voort..
Ik probeer er niet teveel aandacht aan te besteden
en niet te blijven hangen in al dat geklets..
Zo kreeg ik vorige week een heel vriendelijk mailtje,
met een vraag van een wolwinkel hier in de stad,
 een heel leuk idee, waarvoor ik iets zou moeten maken.
Eerst denk ik dan; aah wat leuk zeg, vervolgens maar
waarom vraagt ze dat eigenlijk aan mij en dan voel
ik iets paniekerigs opkomen en denk ik maar 
dat kan ik natuurlijk helemaal niet..och hemel,
hoe ga ik dat nu beleefd afwimpelen.. en meteen 
bedenk ik allemaal onzin argumenten waarom ik niet kan;
de brug staat open, het waait te hard, ik heb griep,
mijn pc is kapot, ik sta net op het punt om met een knapzak
over de Noordpool te gaan wandelen, dat soort dingen..


Gelukkig heb ik bij de mindfulness cursus geleerd dat 
je niet meteen overal op hoeft te reageren dat je al je
negatieve gedachten even de vrije loop kunt laten en 
die ook kan herkennen en benoemen wat er gebeurt.
Zo van; babbel maar lekker even negatieve stem en als 
je dan een tijdje wacht is er vanzelf weer ruimte voor 
meer rede en kan je het ook van de andere kant bezien.
Dus ik reageerde pas na een dag of wat op het mailtje
en inmiddels zag ik ook zeker de leuke kant.
Dus ik ga vanmorgen naar de wolwinkel en ga ik
het hele idee bespreken en wie weet komt er wel iets 
heel fijns uit, mocht dat zo zijn dan laat ik het weten..
Natuurlijk vind ik het best een beetje spannend, maar
ik weet nu al dat ik me stukken beter voel als ik ga
in plaats van te blijven hangen in de Oh nee, dat 
kan/wil ik niet cirkel..

Ps, op de foto een das die ik breide voor mijn dochter
Judith, eigenlijk is het garen voor breipennen nummer 3
maar ik gebruikte pennen nummer 7, dat geeft een
bijzonder luchtig effect :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 3 januari 2018

Appeltaartdag



Ooh, eigenlijk heb ik me verslapen, vannacht werd ik
wakker omdat het raam helemaal open woei/waaide..
Het rolgordijn begon te klapperen en er vielen dingen om,
die ik op moest ruimen en daarna kon ik niet meer in 
slaap komen maar uiteindelijk toch..
Eigenlijk wil ik mijn bericht altijd om 9 uur posten, 
kwestie van een soort van ritme aanhouden anders ga ik 
natuurlijk glij ik snel af naar wanorde en chaos (haha)
Gisteren bewerkte ik deze foto's van een zelfmaker uit
mijn boek Vive la vie, wat ik nog steeds een vreselijke 
titel vind, het boek heette eigenlijk Appeltaartdagen.
Met als ondertitel; een feestelijk zelfmaak boek
(ik kan het nu wel vertellen nu ik toch geen uitgever meer heb)


Ook had het een hele ander cover, maar een paar dagen 
voordat het naar de drukker ging kwam het bericht dat 
ze toch een andere titel wilden, ze vonden het te apart.
Ik dacht dat ik ontplofte want het hele boek was zo
geschreven dat het bij de titel paste en er waren ook
veel verwijzingen naar, maar nee, het moest anders.
Dus ik herschreef een aantal stukken en uiteindelijk
kwamen we op Vive la vie uit (de beste van alle slechte :-)
en er kwam een andere cover (hmmm)
Het heeft nog in de Libelle gestaan met de titel 
Appeltaartdagen omdat alle persberichten al weg waren.
Achteraf vind ik het best grappig allemaal, maar toen..

Enfin, dat is allemaal geweest wat over blijft is het boek
en alle zelfmakers waarvan ik er zo af en toe eentje 
hier zal; plaatsten, dit is een hele makkelijke en leuk
om bijvoorbeeld met verjaardagspost mee te sturen of bij
welke Appeltaartdag dan ook ;-))

Ik wens je een fijne dag en wees voorzichtig met 
rondwaaiende takken enzo.
-X-

dinsdag 2 januari 2018

Vriendelijk



Ah ja, dan zeg ik dat nog zo mooi, ik zal mij beraden
op een nieuwjaarswens, alsof ik allerlei bijzondere
gedachten daarover zou hebben die leiden naar mooie
filosofische gedachten en een bijzondere wens...
Dat is natuurlijk niet zo, ik dacht er wel over na, las
allerlei wensen op de social media en happy of gelukkig
las ik het meeste, naast liefdevol, creatief enzovoort..
Zoiets zei ik zelf ook op Instagram, want als je het tegen 
een aantal mensen tegelijk hebt kom je als snel uit op
iets algemeens, iets wat een ieder aanspreekt.
Maar eerlijk gezegd vraag ik me af of het helpt al
die goede wensen, als je op een moment heel ongelukkig
bent of niet weet hoe het verder moet denk ik toch echt
niet; oh ja er waren al die wensen, dan kom ik niet
verder dan; ah wat lief zeg maar nu ga ik weer huilen, haha.
(niet dat ik nu ongelukkig ben hoor, maar er komt vast
weer een moment, daar kun je van uit gaan)


En zo dacht ik wat na over al die wensen en ook waar
ik echt blij van word en dat is als iemand iets aardigs voor
je doet of vraagt of hij of zij misschien kan helpen..
Zo kreeg ik van mijn zoon met de kerst een ticket naar 
Wenen voor eind februari, omdat hij wist dat ik het 
best lastig had gevonden om mijn kerstvakantie 
 daar naar toe af te zeggen vanwege mijn moeder..
Kijk, daar word ik nu blij van, medeleven en jezelf in 
een ander verplaatsen en iets doen waar iemand blij
of zoals je wilt gelukkig van wordt..
Dus ik dacht als we nu allemaal zeer regelmatig eens vragen
of we iets voor een ander kunnen doen, of een gebaar
maken lijkt me dat een prachtig begin van het jaar.
Grote kans dat je die vriendelijkheid terug krijgt..

Dus laten we het nieuwe jaar gewoon in duiken
en vriendelijk zijn, voor jezelf en anderen, dat is na vele
gedachten waar ik op uit kom, te simpel misschien,
maar soms zijn de dingen zo voor de hand liggend
dat je ze gewoon over het hoofd zou zien, denk je niet?

Ps, de foto's zijn uit mijn boek Vive la vie, het is steeds te 
donker om te fotograferen, dus ik nam er wat uit mijn archief.

-X-

zondag 31 december 2017

Punt


Terwijl ik in de verte al dagen het knallen van vuurwerk 
hoor, een aankondiging dat het jaar nu echt op zijn 
einde loopt, loop (of zit) ik al die tijd al tot een soort 
van punt te komen over het afgelopen jaar..
Het is er de tijd voor en omdat ik het fijn vind als de 
dingen rond zijn, dan kan je het achter je laten, heb ik 
het jaar van alle kanten bekeken, maar geen punt tot nu toe..
(ik heb nog een dag en een avond, haha)
Ik kan niet zeggen dat het een feestelijk jaar was, maar 
bijzonder slecht was het ook niet, hmmm...
Als ik aan mensen vraag hoe het gaat en ze zeggen; gewoon,
dan vind ik dat zo'n nietszeggend antwoord en vraag ik me 
altijd af of er niet ergens een kleine twinkeling is..
Die zijn er natuurlijk altijd, momenten van vreugde, blijheid,
verassing en van gewoon tevreden zijn met hoe het is.
Misschien worden ze weggestreept door de minder fijne
dingen die gebeuren en is het algehele gevoel dan; gewoon.
Zoiets is het bij mij ook, een jaar met van alles wat
zonder grote dieptepunten of grote hoogten..


Wel zal dit altijd het jaar zijn dat ik het contact herstelde
met mijn moeder en het besef dat het altijd mogelijk is
om te vergeven, maar dan ook echt en je vervolgens weer
volledig vrij en met overgave voor iemand in te zetten.
Dat was een belangrijk inzicht, misschien wel het belangrijkste
wat ik heb verworven en in zekere zin bevrijdend.
Dat ga ik zeker meenemen naar het nieuwe jaar, verder ga ik 
proberen zo weinig mogelijk bagage die ik verzamelde
voornamelijk in mijn hoofd (oh al die muizenissen :-) mee 
te nemen, ik ga mijn uiterste best doen licht te reizen.
Natuurlijk weet ik al altijd weer dingen zijn die je hart 
verzwaren en dat er bergen komen waar je overheen moet
niet eens in zicht zijn maar ik ga gewoon op pad
met een knapzak, haha, ik heb nog nooit iemand gezien 
met een knapzak, zo'n zakdoek als tasje aan een stok 
gebonden, maar een mooi beeld is het wel..
Als ik zou kunnen fluiten, zou ik dat erbij doen..

Enfin, geen punt, enkel wat overwegingen, ook goed,
ik weet niet of je het herkent maar vaak ben je zelf
degene die het hardste is voor jezelf, ik merk dat alles
vele malen lichter als je je zelf met wat mildheid bekijkt.

Dus, geen punt Ingrid, dat je geen punt hebt :-))

Ik wens je een fijne jaarwisseling en ik zal me nog even 
beraden op een nieuwjaarswens..
-X-

vrijdag 22 december 2017

Kerstgevoel

Gisteravond had ik het even met P over mijn blogbericht
van gisteren en over het ontbreken van het algehele 
kerstgevoel, ook noemde ik dat het jammer was dat 
we als kleine zelfstandigen geen kerstpakket kregen.
Ook al zaten er vaak dingen in waar je niets mee deed
en vaak gaf ik het weg maar toch was het altijd leuk.
Vervolgens vergat ik het weer (dat gaat vaak zo met 
allerlei verlangens, ze komen en ze gaan weer) en later
op de avond werd er aangebeld..
Het was een pakketbezorger met een heel feestelijke
doos, tot mijn grote verbazing kwam het uit Wenen,
van mijn zoon Daan en zijn vriendin Julia.
Er zat een kaartje bij dat iedereen het jammer vond dat 
ik er niet bij kon zijn dit jaar maar zo was ik toch een beetje
in Wenen, de doos was gevuld met allemaal lekkere 
dingen daarvandaan, echt zo heerlijk.
Julia en haar moeder hadden zelfs koekjes gebakken, 
zoals de traditie daar is, ik was zo ontroerd dat ik 
er gewoon van moest huilen (oh haha sentimentele troela)

Een soort van kerstgevoel maakte zich toch van mij meester
en de bovenstaande quote sluit daar volledig bij aan.
Ik liet hem jaren geleden ook al eens zien tijdens deze
dagen, maar ik kan gewoon geen mooiere vinden..

Eigenlijk telt deze niet alleen met de kerst maar voor
alle dagen die nog komen gaan, denk je niet?

Ik wens je hoe dan ook hele fijne warme dage samen
en ik meld mij volgende week ergens weer.
-XXX-

donderdag 21 december 2017

Prima-modus


Al jaren is de kerst niet meer iets waar ik speciaal naar
uit zie en één van de weinige periodes in het jaar waarbij
ik moeite moet doen om niet met enig gevoel van onbehagen
te kijken naar alle plaatjes en verhalen op de social media.
Normaal kan ik het allemaal best goed in perspectief zien
maar nu heb ik soms het gevoel dat het wat minnetjes afsteekt.
(hoewel ik best weet dat het onmogelijk allemaal zo
prachtig kan zijn als het wordt voorgespiegeld)
P en ik zijn er niet in geslaagd om een soort van traditie
op te bouwen voor de kerstdagen, we hebben beide volwassen 
kinderen en dat waren ze al toen we elkaar leerde kennen.
Mijn zoon woont in Wenen, daar vierde ik vorig jaar
een heerlijke kerst zo uit het boekje met familie en sneeuw :-)
Dit jaar zou ik weer gaan maar dat heb ik het afgezegd 
vanwege de verontrustende situatie met mijn moeder.


Mijn dochter woont in Breda, maar zij heeft ook haar 
vader en een vriend waarmee ze verplichtingen heeft.
(ik zou met kerstavond naar haar toe gaan, maar ik 
heb nogal een hardnekkige griep)
De dochter van P heb ik maar twee keer ontmoet, ze wil
niets met mij te maken hebben, hoewel ze daar nooit een 
reden voor heeft gegeven, zijn zoon komt af en toe wel
maar dan weer niet met de kerst, kortom..
Ook een samengestelde familie met volwassen kinderen
is niet altijd eenvoudig en ik ga aan niemand trekken.
Dus niks geen prachtig gedekte tafel, bergen cadeautjes,
 een grote gelukkige familie en dat soort dingen.
Wij zullen mijn moeder bezoeken in het ziekenhuis en
op de terugweg een hapje eten bij de moeder van P.
Voor de rest een goed boek en een breiwerkje.

Ik vertel dit verhaal omdat ik denk dat er best meer 
mensen zijn bij wie het niet helemaal pracht, praal
en vrede op aarde zal zijn hoewel het misschien best 
lastig zal zijn om dat te zeggen..
Ware het dat ik helemaal niet wist wat anderen zouden 
doen of krijgen en ik mezelf niet zou vergelijken met
alle wonderschone plaatjes (wat sowieso nooit een
goed idee is) dan zou ik het allemaal prima vinden.
Dus ik doe mijn best om de prima-modus te vinden
en de dingen te nemen zoal ze komen.

Ik wens je een fijne dag (ik griep nog even voort)
-X-

dinsdag 19 december 2017

Dekentje


En net zoals ik het vroeger heerlijk vond als ik een 
weekje ziek was, echt waar, zo vervelend vind ik het nu.
Dat er dan naar school werd gebeld dat je toch echt niet
kon komen en dan wankelend naast je bed stond en mijn
moeder het verschoonde en een ontbijtje voor je maakte.
Het eindeloze dommelen onder de warme dekens en af 
en toe een beetje lezen en 's avonds kreeg ik dan rode kool
met appelmoes, dat was Het ziek-zijn-eten, heerlijk.
Als je je dan iets beter voelde mocht je af en toe met een
dekentje op de bank en pas weer naar school als je een
hele dag was op geweest, anders niet..:-)
Hoewel P. een aardige man is is hij niet echt van het 
zorgende type, dus ik maak zelf mijn bed op, neem wat
paracetomol om een beetje op de been te blijven,
ik moet bijvoorbeeld wel gewoon de bestellingen inpakken.
En fiets ik zelf naar de winkel, rillend en wel om
hoestdrank om daarna op de bank gaan hangen.
Nee..ik vind er niet veel aan, misschien komt het ook wel
omdat ik me er tegen verzet in plaats van me er 
aan over te geven, wie zal het zeggen..

Enfin, een vriendelijke maar wat snotterige groet, 
haha, uit de ziekenboeg en ik wens je een fijne dag.
-X-